June 3, 2020

Veron Urdarianu | Houses for the Mind and More 6. June - 4. July 2020 Opening Hours friday and saturday 1 - 6 pm and by appointment. There will be no opening.     



Follies, observatoria, kluizenaarshutten…  de ‘architectonische sculpturen’ van Veron Urdarianu nodigen uit te dromen over een plek om je in terug te trekken, om er nader tot jezelf te komen of je relatie met de buitenwereld te overdenken. 

Nu die afzondering een noodzaak is geworden, een verordening bijna, zijn Urdarianu’s sculpturen actueler dan ooit. Garçonnière or House with the lemon Roof, 2020 is gevangen in een glazen container. Een paradoxaal beeld: een vitrine die het werk op een voetstuk plaatst, veilig en onkwetsbaar maar die tegelijkertijd de benauwing van de quarantaine onderstreept.

En toch gaat Urdarianiu’s werk over alles, behalve een gebrek aan vrijheid. Zijn ‘modellen’ bestaan juist bij gratie van zijn vrije geest. Ze barsten uit hun voegen van speelse suggesties: een huis op een skatebord, daken en wanden die als ware transformers wegklappen tot open ruimtes of een hut die door dunne schroeven even van het roerige aardoppervlak de hoogte in wordt getild, als een moderne versie van Hieronymus’ studio. Doordat Urdarianu niet wordt gehinderd door constructieve beperkingen en praktische bezwaren zijn zijn modellen zowel ‘eenman-utopieën’ met onbegrensde mogelijkheden, als ruimtelijke tekeningen en uitdagende sculpturen. Ze laten ook zien hoe vastgeroest onze ideeën over architectuur zijn. Kunnen deze onorthodoxe ruimtes echt bestaan? Bieden ze oplossingen voor noodbehuizing om geruïneerde gebouwen op alternatieve manier weer bewoonbaar te maken? In die zin ogen de werken paradoxaal. Als sculptuur is er geen speld tussen te krijgen, als bouwmodel lijken ze een pleidooi om alle regels over boord te gooien.

Esther Darley 

 

Follies, observatories, hermits’ cells... the ‘architectonic sculptures’ of Veron Urdarianu invite us to dream about a place of seclusion, one that allows us to get closer to ourselves or contemplate our relationship with the outside world.

Now that seclusion has become a necessity, almost a regulation, Urdarianu’s sculptures have become more relevant than ever.  Garçonnière or House with the lemon Roof, 2020 is imprisoned in a vitrine. A paradoxical image: while the glass display case sets the work on a pedestal, as it were, making it safe and invulnerable, it underscores the airless confinement of quarantine.

And yet Urdarianu’s work is about everything, not only a lack of freedom. His ‘models’ are, in fact, the very product of his free imagination. These teem with playful suggestions: a house on a skateboard; roofs and walls that hinge open, like veritable ‘transformers’, to become vast spaces – or a dwelling lifted, by thin screws, off the earth’s turbulent surface, like a modern-day version of St. Jerome’s study. Because Urdarianu isn’t hampered by constructive limitations and practical issues, his models are ‘one-man utopias’ with boundless possibilities, but also three-dimensional drawings and defiant sculptures. They moreover show how ingrained our conceptions of architecture are. Can these unorthodox spaces actually exist? Do they offer solutions for emergency housing that would make derelict buildings habitable again in an alternative way? In that sense the works come across as being paradoxical. As sculptures they are unassailable, but as building models they question the rules and seem to encourage throwing them overboard

translation: Beth O’Brien

 



 2020
2019
2018
2017
2016
2015
2014
2013
2012
2011